"Limerence" Yani Romantik Takıntı Hali Üzerine

Bir kişiyi sürekli düşünme ve o kişinin kendi hakkında ne hissedip, düşündüğünü saplantı haline getirme haline "limerence" denir. Bu ruh durumu, öznenin günlük hayatı ve fonksiyon göstermesini olumsuz yönde etkileyebilir. Falcı ve spiritüel önderlerin söylemleriyle özne, bu rahatsızlık halini olumlayabilir. Kişiye veya aralarındaki ilişkiye "ruh eşi", "twin flame" gibi isimler vererek; bunun normalden öte, hatta özel bir ilişki olduğu inancını geliştirebilir. Bu delüzyon hali, yıllar, hatta on yıllarca öznenin iç dünyasında köklenip boy verebilir ve yapıcı seçimler yapmasına engel olabilir. Bu tür ruh hallerini erken teşhis etmek iyi olur; fark etmekte gecikmiş öznelerin danışmanlar yerine psikiyatrist veya konuda uzman psikologlardan destek alması daha uygun olacaktır.

Çoğu vakanın süreci genelde kronik ihmal veya istismara maruz kalması ve failden veya sistemden uzaklaşamaması ile başlar. Daha sonra çok belirsiz, tahmin edilemez bir örüntüyle kendisine bir gün ilgi gösterip, öteki gün mesafe koyan ve çekici bulduğu bir kişiyle karşılaşır. Faille olan ilişkisine benzer bir ilişki bulan ve fakat bu ilişkiyi kontrol edebilme ihtimali olduğuna inanan öznemiz, bu kişiye son umuduymuşçasına bağlanır. Belki de hakikaten onu hayata bağlayan son unsur budur. Her zaman hatırlamak gerekir ki bağımlılık veya saplantı çoğunlukla bir sonuçtur, daha sonra kısır döngüye ve dolayısıyla, rahatsızlık sebeplerinden birine dönüşür. Ayrıca beyin, hayatta kalmak için bazen ekstrem önlemler alabilir. Bu yüzden semptomun adını koymak, akılcı bir yaklaşımla çözümü planlamaktansa; bazen köklü soruna bağlı olarak bazen semptomu geçici olarak, kendi haline bırakmayı gerekebilir. Takip ettiğim Narrative Therapy ekolü de konuya böyle yaklaşır.

Limerence kenarda dururken, danışanımla ilgili perspektiflerini ele almayı ve duygusal becerilerini geliştirmeyi denerim. Kontrol edebileceği şeylerle, edemeyeceği şeylerin ayırdı üzerine çalışır; bununla ilişkili olarak teslimiyet ile çaba dengesini kurmaya veya iyileştirmeye çalışırım. Hayatındaki başlıca sosyal problemleri tespit etmesi ve onları önlemek veya çözebilmesi için yeni yöntemler öneririm. Evet veya hayır diyebilmek, inisiyatif alabilmek, ses çıkarabilmek, dikte edebilmek, bencil/empatik olabilmek, sessiz kalabilmek, sabredebilmek, oluruna bırakabilmek; bunlar geliştirebileceğimiz duygusal becerilerin bazı örnekleridir. Danışanım yeterince güçlenebilirse/güçlendiğinde, isterse limerence veya istismarcı/ihmalkar figürle yüzleşmeyi deneyebiliriz fakat bu ileriki aşamanın işidir.